خداوندا:برای عزیزانی که قلب مرا شکستند

مهربانی. برای همسایه که نان مرا ربود نان.

برای کسانی که روح مرا آزردند بخشش.

و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق 

               می طلبم

                                            

بدانید: 

 خوب بودن سهل ترین کار است

و نمی دانم که چرا انسان تا این حد

با خوبی بیگانه است

 و همین درد مرا می آزارد ...

                                            

شاید آن روزی که سهراب نوشت

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبر از دل پر درد ما نداشت

                                           

می دونی طاقت  جدایی رو ندارم

با تو من مثل صد تا بهارم 

می خوام که نری تو از کنارم

ازت زیاد خاطره دارم   

می خوام اسمتو من نفس بذارم

از تو بگم در سایه  سارم 

هر جا بری من دوستت می دارم

از عاشقای این دیارم

به یاد شبهای زیر بارون

که خیس می شد تموم سر و پامون

شبا همش من خواب تو رو می دیدم

بین هفت تا آسمون رو زمینم

                                  

اگر شبی از شبهای زمستانی مسافری به امید

گرمای نگاهت به تو پناه آورد تنهایش نگذار 

شاید در گرمترین روزهای تابستان به خنکی

لبخندش محتاج شوی

                                                          

خدایا در برابر هر آنچه که انسان ماندن را به

تباهی می کشد مرا با نداشتن و نخواستن

رویین تن کن

                                                   

امشب............

امشب به سوگ آرزوهایم نشسته ام

و در غم نبودنت اشک فراق میریزم 

امشب شمع حسرت آرزوهای بر باد رفته ام

      ذره ذره آب می شود    

امشب برای مرگ آرزوهایم لباس سیاه پوشیدم

کاش امشب کسی برای عرض تسلیت

به خانه ی دلم می آمد

کاش امشب تو بودی و دلداریم می دادی

و دفتر آرزوهایم را ورق می زدی

اما...افسوس ...که نیستی

                                 

دلم گرفت از این روزها

از این روزهای بی نشون

از این همه دربه دری

از گردش چرخ زمون

دلم گرفت از آدما

از آدمای مهربون

از این مترسکهای پست

از همدلهای هم زبون

تو هم که بی صدا شدی

آهای خدای آسمون

آهای خدای عاشقا

تویی فقط دلخوشیمون

آره دلم خیلی پره

از غمهای رنگ و وارنگ

از جمله ی دوستت دارم

دروغ های خیلی قشنگ

دلم گرفت از این روزها

از آدمهای مهربون

از تو که با ما نبودی

از اون خدای آسمون

                               

             تنهاترین من تنها نذار منو تنها سفر مکن

             این دلشکسته ی از یاد رفته رو دیونه تر مکن

       چشمای خیس من این چشمه های غم دیونه ی  تواند

ای رود مهربون  از روز وصلمون چیزی بگو  به من

                حرفی بزن گلم  من کم تحملم

  با گریه های تو روزای شادم و از یاد می برم

اما  چه فایده  می ترسم  عاقبت از یاد تو برم

           کم گریه کن گلم من کم تحملم

با چشمهای خیس این چشمه های غم

 با گریه ی زیاد با خنده های کم  

     انگار تا ابد با این بهونه ها

جای من و تو اند دیوونه خونه ها

حرفی بزن گلم من کم تحملم

با من بمون گلم من کم تحملم

                                            

 

    

خسته ام از آرزوها       آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی        بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی         زندگی های اداری

آفتاب زرد غمگین        پله های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین آسمانهای اجاری

رونوشت روزها را     روی هم سنجاق کردم

شنبه های بی پناهی  جمعه های بی قراری

عاقبت پروندهام را               با غبار آرزوهام

خاک خواهد بست روزی  باد خواهد برد باری

روی میز خالی من           صفحه باز حوادث

در ستون تسلیت ها     نامی از ما یادگاری